Forum Historii Nysy

[ralf]

Otto, Maximilian, Franz Günther urodził się dnia 10 lutego 1858 r. w Gierałcicach (Giersdorf) w powiecie nyskim, w rodzinie katolickiej. Jego ojcem był Anton Carl Günther, a mamą Pauline z d. Buch. Ojciec był wtenczas nauczycielem w gierałcickiej szkole oraz tamtejszym organistą. W 1872 r. został zatrudniony w Kałkowie (Kalkau) – również jako nauczyciel, organista, a także kościelny. Zapewne to wtedy rodzina Güntherów przeniosła się do Kałkowa. Ojca w 1886 r. odznaczono Orderem Domu Hohenzollernów w postaci tzw. Orła Posiadaczy.

Otto miał czworo rodzeństwa – dwie siostry i dwóch braci – wszyscy urodzeni w Gierałcicach: Maria (ur. 1852 – zmarła jako nastolatka), Mathilde (ur. 1860), Heinrich (ur. 1861), Alphons (ur. 1864). Otto pracował w Opolu jako sekretarz Rejencji, a także w Rybniku w tamtejszej landraturze.

Dnia 2 lipca 1894 r. Otto ożenił się w Krapkowicach (Krappitz) z kobietą o nazwisku Adolphine, Philomena, Marie Eibrich (ur. 1873 r. w Krapkowicach), która była córką zmarłego wcześniej Juliusa Eibricha – właściciela kamieniołomu oraz zakładu wapienniczego. Jej matką była Anna z d. Dobihsek. Małżeństwo Eibrichów mieszkało w Krapkowicach.

Nie całe dwa tygodnie po ślubie Otto Günthera, dnia 13 czerwca 1894 r.,w Kałkowie w wieku 76 lat zmarł jego ojciec – Carl (ur. ~1818).

Dziadkowie Otta od strony ojca, pochodzili z Jutrzyny (Marienau) w powiecie oławskim. Dziadek miał na imię Anton Günther (senior) i był młynarzem z wiatraka. Z kolei panieńskie nazwisko babci brzmiało Lauschner. Dziadkowie do końca swojego życia mieszkali w Jutrzynie.

Pół roku po śmierci Carla, dnia 10 grudnia 1894 r. w Kałkowie w wieku 71 lat zmarła matka Otta – Pauline (ur. 1823). Jej pogrzeb odbył się dwa dni później (12.XII).

Zgodnie z zarządzeniem prezydenta rejencji opolskiej z dnia 18 listopada 1890 r. Otto objął stanowisko burmistrza Rybnika i sprawował tą funkcję przez kolejne ćwierć wieku, tj. w latach 1891-1916. Jeszcze przed końcem jego kadencji, w 1915 r. w Rybniku zmarła jego żona – Adolfina (42 lata). W kolejnym roku Otto zrezygnował ze stanowiska burmistrza. Jego pożegnanie odbyło się dnia 30 maja 1916 r. w sali hotelu „Pogoda” w Rybniku. Kolejny burmistrz o nazwisku dr Hans Lukaschek, objął swoje stanowisko w kolejnym dniu – 31 maja 1916 roku.

Warto zauważyć, że Otto pełnił stanowisko rybnickiego burmistrza prawie najdłużej ze wszystkich wcześniejszych i późniejszych burmistrzów/prezydentów tego miasta – z dłuższym stażem był tylko Antoni Żelazko (28 lat).

W 1920 roku Otto wyprowadził się do Nysy. Tam mieszkał przy Rochusallee 27 (al. Wojska Polskiego) aż do swojej śmierci, w domu, który nadal stoi i nosi ten sam numer (KLIK). Zapewne mieszkali w nim jego bliscy krewni, gdyż wśród mieszkańców tego domu były osoby z jego nazwiskiem: Gottfried Günther (pomocnik handlowy), Gertrud Günther, Karl Günther (murarz). Wiadomo jednak, że w 1935 r. Otto pomieszkiwał także przy Altstädter Platz 1 (Plac Staromiejski) w Nysie.

Otto zmarł dnia 19 listopada 1938 r. w Nysie i trzy dni później (22.XI) został pochowany na cmentarzu jerozolimskim przy ul. Mieczysława I. Jego grób dziś już nie istnieje.

Otto Günther jest dziś uważany za człowieka, który sprawił, że miasteczko Rybnik stało się miastem. Podczas jego kadencji powstała większość zabudowy śródmiejskiej, w tym budynki użyteczności publicznej. Wytyczono także kilka reprezentacyjnych ulic i stworzono nowoczesną infrastrukturę komunalną. W okresie drugowojennym, jedna z rybnickich ulic nosiła jego imię – Otto-Günther-Straße. W dniu 5 listopada 2025 r. w Rybniku, na skrzyżowaniu ul. Sobieskiego z ul. św. Jana, odsłonięto pomnik Otto Günthera, wykonany z brązu.


Opracował: Rafał Błaszczyk
Źródła:
• „Rybniker Stadtblatt” nr 135 z dnia 16 listopada 1890 r. (rocznik 31.), str. 1; „Lokales”.
• „Rybniker Stadtblatt” nr 61 z dnia 27 maja 1916 r. (rocznik 57.), str. 3; „Lokales”.
• „Rybniker Stadtblatt” nr 62 z dnia 30 maja 1916 r. (rocznik 57.), str. 3; „Lokales”.
• „Rybniker Stadtblatt” nr 63 z dnia 3 czerwca 1916 r. (rocznik 57.), str. 2; „Lokales”.
• „Górnoślązak” nr 148 z dnia 29 czerwca 1929 r. (rocznik 28.), s. 5/6.
• „Der oberschlesische Wanderer” nr 321 z dnia 21 listopada 1938 r. (rocznik 111.), s. 6.
• „Sterbe-Neben-Register des Koniglich Preussischen Standesamts Kalkau im Kreise Neisse pro 1894”, akt nr 30 z dnia 13 czerwca 1894 r.
• „Urząd Stanu Cywilnego Krapkowice - księga małżeństw, rok 1894”, akt nr 7 z dnia 2 czerwca 1894 r.
• „Königlich Preussische Ordens-Liste 1895”, cz. 1, Berlin 1895, s. 1213.
• „Adressbuch/Einwohnerbuch der Stadt Neisse” z lat: 1929/30, 1935, 1939.